|
شعر و ...
|
سفر مرا به زمين هاي ِ استوايي برد
و زير ِ سايه ي آن بانيان ِ سبز ِ تنومند
چه خوب يادم هست
عبارتي كه به ييلاق ِ ذهن وارد شد :
وسيع باش ،
و تنهــا ،
و سر به زير ،
و سخت ...
***
براي سيد مهدي موسوي :
باباي شعرها ، دلمان برايت تنگ مي شود ...
***
سفر هميشه پُر از اضطراب ِ ثانيه ها
سفر هميشه پر از تيك تاك ِ قلب ِ من است
براي شهر شما ، خنده مي گذارم و بس !
سفر ، سكوت ِ غم انگيز ِ مرد ِ بي وطن است
■■■
تمام شد همه ي آنچه خواستم باشم
تمام شد همه ي آنچه خواستم باشي
« برو به خانه عزيزم ، كه بَر نخواهم گشت
كه آب ، پشت ِ سر ِ مرد ِ مُرده مي پاشي » ٭
بخواب عروسك ِغمگين ِعمر ِ من ، « غزلم »
بخواب و باور كن قصه هاي ِ بابا را
بخواب ، يادت باشد كه زندگي زيباست !
به ياد ِمن ، « تو » ببين روز ِ خوب ِ فردا را !
به ياد ِمن ، « تو » ببين ، باز رازقي گل داد
به ياد ِمن ، « تو » ببين عيد و تُنگ ِماهي را
به مـاه نامه نوشتم مراقبت باشد
كه باز گُم نشوي توي ِ اين سياهي ها
من و شب و سفر و كوله بار ِتنهـايي
دلي گرفته تر از اين اتاق ِ بي فانوس !
« اگر كه پوچي ِدنيا امانمان بدهد » ٭
من و خيال ِ تو و خواب هاي ِ بي كابوس !
صداي ِسوت ِ قطار و سكوت ِ يك چمدان
صدام مي كند از پشت ِ در ، كه دير شده
نگاه كن پدرت را چقدر غمگين است
نگاه كن پدرت را
چقدر پير شده ............
٭ - سيد مهدي موسوي