می آیی و من می روم ، ای مرد دیگر       چون تیرگی از بیخ گوش صبحگاهی
 
می آیی و من می روم ، زیباست ، زیباست       باران نرمی بر غبار کوره راهی
 

 
 دشت بلاخیز غریب تفته ای بود       هر تپه ای چون طاولی چرکین بر آن دشت 
 
ما سوختیم و خیمه برکندیم و رفتیم        اینک ، تو می آیی برای سیر و گلگشت

حلاج ها ، بر دار ، رقصیدند و رفتند        شیطان خدایی کرد در این خاک سوزان 

 این قصر عاج افتخار آمیز تاریخ         بر پاستی ، از استخوان تیره روزان 
 

تابوت خون آلود من ، گهواره ی توست       جنبانَدَت دستِ پلیدِ پیرِ تقدیر 
 
 هشدار یک دنیا فریب و رنگ و بازیست       روزی شنیدی گر کسی می گفت : تدبیر

 می آیی و من می روم
 بدرود
 بدرود

چیزی نیاوردیم و چیزی هم نبردیم

اما ... چه دردانگیز ما بیهوده مردیم ...

نصرت رحماني –  مرد ديگر –  ميعاد در لجن